Home


                                                                                                                  
Beste kijker, welkom op mijn site. Ik ben Manja Knoop, geboren te Meppel in 1962. Al 26 jaar woon ik in Harderwijk met mijn echtgenoot en twee kinderen. Ik heb veel plezier met het maken van foto's, al 28 jaar fotografeer ik, eerst analoog, ook zelf geprint in een doka, maar nu werk ik digitaal.

Mijn foto's staan allemaal in kleine bestanden 1600 pix.



 
Afbeelding invoegen
 
 

 
 
 
 

 
Afbeelding invoegen
 

 
  
Afbeelding invoegen
 

 
 
 

 
  

 
De stad uit mijn jeugd. 
 



Week 2: Trauma

 
Afbeelding invoegen
 
Op, in mijn arm zat een bobbel, zo groot als een tennisbal. Een vetbult, maar ik durfde hem niet weg te laten halen, dit alles heeft te maken met traumatische ervaring in mijn kindertijd. Ik werd opgenomen ter observatie voor de vele migraineaanvallen die ik had, ik was 9 jaar. Drie weken lang alleen, overgeleverd aan vreemde mensen. Ik huilde nooit en kreeg geen enkele aanval. Iedere dag prikjes, en omdat ik niet huilde was ik vaak slachtoffer van leerlingen. Ik snapte er niets van. Andere kinderen op de zaal waren "echt" ziek. Ik lag daar alleen, de dokters zouden me beter maken. Deze traumatische ervaring zorgde voor een vertrouwens breuk met iedereen in witte jassen. Beter maakten die dokters me niet, dus leugenaars waren het ook.
Pas op mijn 43ste zocht ik hulp, om mijn ervaringen met migraine en alles wat daarmee te maken had op een rijtje te zetten. Inmiddels door nieuwe medicijnen, Triptanen, had ik iets meer rust en minder last van de migraine. En kon ik met een psycholoog alles proberen een plaats te geven. Het onbegrip van de mensen om mij heen hebben mijn vertrouwen in de mensheid danig in de war geschopt en door vele ervaringen te delen met de psycholoog en heel veel huilen kon ik mijn verdriet eindelijk loslaten en het kind met migraine een plekje geven en als volwassene de dingen van het leven tegemoet zien. Toch blijven witte jassen lastig, maar gaande weg gaat het steeds beter. Niet meer monddood als kind, maar als mondig volwassene kan ik communiceren met mensen in de witte jassen. Ze zijn nu mensen voor mij, geen God, maar gewoon mensen. Deze week dus een operatie aan mijn arm gepland en ondergaan. Voor de operatie had ik anderhalf uur wachttijd. Ik ben op het bed gaan liggen en heb afscheid genomen van het bange kind en werd weggereden naar de operatiezaal als een vrouw, niet bang en heb het gewoon over me heen laten komen.


 
© Op alle getoonde opnamen berust het copyright bij Manja Knoop. Verveelvuldiging en/of openbaarmaking door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Manja Knoop is een niet toegestaan. Bij publikatie is naamsvermelding verplicht.